Przemoc w katolickich instytucjach

Brat papieża prałat Georg Ratzinger przyznał, że w chórze w Ratyzbonie, którego był dyrygentem przez 30 lat lat (do 1994 roku) chłopcy byli traktowani brutalnie, przy czym karanie odbywało się w sposób arbitralny.

 

W nieuzasadnionej przemocy „brylował” kierownik chóru w latach 1953-1992.

Do stosowania kar cielesnych takich jak policzkowanie chórzystów przyznał się też ksiądz Ratzinger, twierdząc, że taka była wtedy „standardowa odpowiedź na uchybienia czy niewłaściwe zachowanie” dzieci. Aczkolwiek – jak wyznał – on sam miał wyrzuty sumienia z tego powodu i ucieszył się kiedy w 1980 roku kary cielesne w szkołach i placówkach oświatowych zostały zakazane. Ksiądz Ratzinger przeprosił publicznie tych, którzy doświadczyli od niego policzkowania. Jednocześnie jeszcze raz oświadczył, że nie wiedział o żadnych przypadkach seksualnego molestowania. 

Były chórzysta a obecny kompozytor Franz Wittenbrink powiedział magazynowi Der Spiegel, że w chórze panował panował pomysłowy system sadystycznego karania mający na celu zaspokojenie również seksualnej przyjemności u karzących.

Przypadek chóru w Ratyzbonie nie jest odosobniony. W związku z coraz szerszymi oskarżeniami w piątek z papieżem Benedyktem XVI spotka się delegacja biskupów Niemiec na czele z przewodniczącym Konferencji Biskupów arcybiskupem Robertem Zollitschem.

W poniedziałek minister sprawidliwości Niemiec powiedziała, że to Watykan stał za utrzymywaniem się tak długo ściany milczenia w sprawie seksualnej przemocy w katolickich szkołach i instytycjach przez dyrektywę wydaną w 2001 roku, która kwestie molestowania seksualnego stawiała przedmiotem papieskiej poufności. Zwierzchnikiem Kongregacji Nauki Wiary, która wydała tenże dyrektywę i do której należało rozpatrywanie spraw o seksualne molestowanie był obecny papież Benedykt XVI.

Źródło: ekumenizm.pl