KIŁA – To czai się w głębi. Uważaj!

Komitet ds. AIDS w Toronto rozpoczął właśnie kampanię informacyjną skierowaną do gejów, informującą o niebezpieczeństwach kiły. Wykorzystał do tego dość wymowny afisz, który nawiązuje do flimowgo plakatu reklamującego horror, z ostrzeżeniem: „To czai się w głębi. Uważaj!”

Niepokojące jest, że wielu z nas niewiele wie o kile i sposobach jej rozprzestrzeniania, a tym samym nie zdaje sobie sprawy z tego jak się przed nią chronić.

Po raz pierwszy epidemia pojawiła się w Europie podczas wojny o Neapol w 1494 i szybko rozprzestrzeniła się na inne kraje. Pochodzenie tej choroby jest nieznane. Istnieje teoria, iż chorobę przywieziono do Barcelony po drugiej wyprawie Kolumba, podczas której masowo gwałcono kobiety indiańskie. Choroba istniała w łagodnej formie w Ameryce przed przybyciem Kolumba. Istnieją jednak przypuszczenia na temat wcześniejszego występowania tej choroby w Europie (także na terenach dzisiejszej Polski ? czego przesłanką może być jedna z postaci w ołtarzu Wita Stwosza w Krakowie, wyrzeźbiona z charakterystycznym dla kiły nosem siodełkowatym).

Kiła – inaczej syfilis (łac. nazwa lues, syphilis). Jest to choroba weneryczna, wywoływana przez infekcję krętka bladego ( Treponema Pallidum, Spirochaeta Pallida). To ciężka i poważna choroba, która wymaga długiego leczenia. Kiła była kiedyś przyczyną wielu zgonów lub znacznego kalectwa. Obecnie można skutecznie ją leczyć. Jednak daleko jeszcze do jej całkowitego wykorzenienia. Kiła jest na tyle podstępna, że jej wczesne objawy mogą być niezauważalne, wiele osób zainfekowanych krętkiem kiły nie ma żadnych objawów nawet przez kilka lat. Nieleczona kiła prowadzi do uszkodzenia układu nerwowego, utraty wzroku, zaburzeń psychicznych, uszkodzenia układu krążenia, kości, stawów i narządów miąższowych, a także w niektórych przypadkach może być przyczyną śmierci.

Drogi zarażenia kilą

Zakażenie kiłą jest wynikiem stosunku pochwowego, analnego lub oralnego z osobą zakażoną. Narażone są również osoby zdrowe przez pocałunek z osobą zakażoną, u której zmiany kiłowe są obecne w gardle. Każde uszkodzenie skóry u osoby zdrowej naraża ją na ryzyko podczas intymnego kontaktu z osobą zakażoną.

Inną drogą zarażenia jest przeniesienie choroby przez ciężarną matkę na płód. Takie dziecko może urodzić się z poważnymi wadami układu nerwowego i narządów.

Nie można natomiast zarazić się kiłą na basenie, przez używanie wspólnych ubrań czy korzystanie z tej samej toalety co osoba zakażona.

Objawy kiły

U wielu ludzie nie ma żadnych objawów kiły, a zakażenie moće być stwierdzone tylko na podstawie badania krwi. Nazywamy to kiła utajoną.
.

Jeżeli w porę nie podejmiemy leczenia, kiła przejdzie przez kilka etapów:

- Pierwsze objawy choroby ujawniają się mniej więcej po 2?3 tygodniach od momentu zakażenia. W miejscu wtargnięcia bakterii do organizmu (najczęściej na skórze lub błonie śluzowej narządów płciowych) najpierw tworzy się jedno lub kilka zupełnie niewielkich, bezbolesnych owrzodzeń. Powiększają się najbliższe węzły chłonne, zwykle w pachwinach. W tym okresie kiła jest najbardziej zakaźna. Objawy te najczęściej same ustępują.

- Niestety, zwykle po 8?10 tygodniach od zakażenia, najczęściej na całym ciele, pojawia się drobna wysypka (tzw. kiła wtórna). Mogą jej towarzyszyć ból głowy, gardła, gorączka, ogólne osłabienie. Wtórna postać kiły może również sama ustąpić. Nie ma się jednak czym cieszyć ? nieleczona kiła przechodzi w okres utajenia. 

- Krętki blade krążące we krwi mogą się umiejscawiać w narządach wewnętrznych i ośrodkowym układzie nerwowym. Zdarza się, że co jakiś czas na skórze pojawia się tzw. wysypka nawrotowa. Jeśli kiła nadal nie będzie leczona, przejdzie w okres późnego utajenia.

- Nawet po kilku czy kilkunastu latach od zakażenia na skórze, w narządach wewnętrznych, na kościach mogą się tworzyć tzw. kilaki. To guzy o konsystencji gumy, które mogą pękać i pozostawiać trwałe blizny. Na tym etapie kiła powoduje nieodwracalne zmiany w układzie nerwowym (m.in. porażenia prowadzące do kalectwa) i w układzie sercowo-naczyniowym (zagrażają życiu).

Rozpoznanie

Wystarczy wykonać proste badanie serologiczne krwi na odczyn VDRL.
Jak można stwierdzić u kogoś kiłę? Jedynym pewnym sposobem stwierdzenia zakażenia kiłą jest badanie krwi. Nawet 3 miesiące może trwać okres zanim badanie krwi będzie wstanie wykryć bakterię, dlatego czasami trzeba powtórzyć badanie po kilku miesiącach.

Leczenie

Leczenie kiły polega prawie wyłącznie na podawaniu penicyliny w dużych dawkach. Kuracja na ogół trwa od 15 do 40 dni. W cięższych i bardziej skomplikowanych przypadkach przeciąga się. Osobom uczulonym na penicylinę podaje się inne antybiotyki. Nie istnieją żadne domowe sposoby leczenia kiły. Konieczna jest wizyta w poradni dermatologiczno – wenerologicznej. Istotne jest jak najwcześniejsze wykrycie i rozpoznanie stadium choroby. Także wyleczenie nie gwarantuje, że choroba nie powróci. Niezbędne są więc dokładne i częste kontrole stanu zdrowia.

Profilaktyka

- higiena osobista i unikanie przypadkowych kontaktów płciowych,
- badania kobiet w ciąży,
- prezerwatywa zmniejsza prawdopodobieństwo zarażenia.

Abstynencja od aktywności seksualnej jest bardzo efektywna w zapobieganiu zarażenia kiłą, chociaż należy zaznaczyć, że T. pallidum łatwo przechodzi przez nienaruszone śluzówki oraz uszkodzoną skórę. Wszyscy chorzy na kiłę powinni być przebadani na HIV. Osoby narażone poprzez kontakty seksualne z chorym na pierwszo-, drugorzędową lub wczesną utajoną kiłą w ciągu 90 dni przed postawieniem rozpoznania powinny być leczone, nawet jeśli aktualnie są seronegatywne. Jeśli ekspozycja nastąpiła wcześniej niż 90 dni względem momentu rozpoznania, leczenie zapobiegawcze jest wskazane, gdy badania serologiczne nie są dostępne natychmiast lub wynik badania jest niepewny.

Kiła to groźna choroba! Dlatego jeśli masz choć cień podejrzenia, że jesteś zarażony, zgłoś się do najbliższej poradni dermatologiczno-wenerologicznej! Jeśli odbyłeś stosunek płciowy bez prezerwatywy z osobą Ci nieznaną, zgłoś się na badanie niezależnie od tego, czy masz objawy choroby czy nie. Nie potrzebujesz skierowania. W poradniach skórno-wenerologicznych badania na choroby weneryczne są bezpłatne. Możesz je również wykonać anonimowo