Drugie życie Lucii / La Llamada

Film o ucieczce dwóch kobiet na koniec świata, do odległej Patagonii. Boleśnie szczera podróż od zdrady do miłości. Odważne i subtelne kino kobiece otwarcie nawiązujące do największych dokonań Krzysztofa Kieślowskiego. Kino europejskie w najlepszym wydaniu.

Dwie kobiety mieszkające w Buenos Aires. Lucia (Sandra Ceccarelli) właśnie kolejny raz poroniła, ma poważne problemy ze zdrowiem, a w dodatku odkrywa, że mąż-lekarz (Cesar Bordon) ją zdradza. Ponieważ nie może dłużej pracować jako stewardessa, zaczyna udzielać lekcji gry na fortepianie. Jej pierwszą uczennicą jest Lea (Francesca Inaudi) – zupełne przeciwieństwo Lucii. Młoda, energiczna, kocha życie i niezależność. Pracuje w fabryce i spotyka się z przystojnym Marco (Guillermo Pfening), artystą tatuażu.

Początkowa niechęć między kobietami przeradza się w fascynację. Lea odrzuca oświadczyny Marca i postanawia wyjechać do Patagonii, by tam prowadzić badania nad ssakami morskimi. Zabiera ze sobą Lucię, która chce uciec od swoich problemów na sam kraniec świata.

„Drugie życie Lucii” to jak spotkanie Julianne Moore z „Godzin” z Audrey Tautou z „Amelii”. Ten subtelny dramat psychologiczny uwodzi świetnymi kreacjami aktorek, pięknymi zdjęciami surowej, skalistej Patagonii oraz delikatną, nastrojową muzyką.

Reżyser Stefano Pasetto o filmie

„Drugie życie Lucii” to opowieść o zdradzie, tej pozornej i tej rzeczywistej. Zdrada zawsze polega na zawiedzionej obietnicy: lekarz, który nie leczy, stewardessa, która nie może latać, dziewczyna, która kocha zwierzęta i pracuje w rzeźni.

Film rozpoczyna się, kiedy Lucia odkrywa, że mąż ją zdradza. Jego zdrada w mniejszym stopniu polega jednak na romansie z Irene, a bardziej na oziębłości czy braku intymności w ich małżeństwie. Bruno zdradza żonę w ten sposób, że nie zwraca uwagi na jej cierpienie. Nie angażuje się w jej emocje, tylko wysyła ją do swojego kolegi, psychiatry.

Lucia również zdradza męża. Nie tylko poprzez relację z Leą, ale przede wszystkim dlatego, że odważa się oddać się życiu. Jej nagła zmiana, kiedy decyduje się porzucić Bruno i jego świat (a także terapię, która może przywiązać ją do łóżka) jest o wiele bardziej nie do przyjęcia niż zdrada łóżkowa, jak rozumie ją męskie patriarchalne społeczeństwo.

Również Lea zdradza Marco, jednak  w mniejszym stopniu poprzez romans z Lucią, ale bardziej przez związek z edypalną postacią jej ojca. Jednocześnie sama też jest zdradzana przez ojca, nawet nie wie, który już raz.

Na koniec Lea zdradza także Lucię, ale nawet to stanowi z jej strony afirmację życia i zaproszenie do działania.
W największym skrócie, wszystkie postacie w filmie potwierdzają, że zdradzić kogoś albo być zdradzonym to prawdziwe piekło, ale dopiero zdradzenie samego siebie jest początkiem końca.

Stefano Pasetto

Urodził się w Rzymie w 1970 roku. Po obronie pracy dyplomowej poświęconej Krzysztofowi Kieślowskiemu, studiował w Państwowej Szkole Filmowej w Rzymie.

Jego filmy krótkometrażowe (Sisters, I Don’t Need Anything, Once for Your Eyes… Once for Your Lips, The Joke) były pokazywane i nagradzane na najważniejszych festiwalach filmowych, między innymi w Cannes, Londynie, Rzymie czy Turynie. Wyreżyserował również serię filmów dokumentalnych dla RAISAT: Waiting in the Wings, Ancient Water oraz Italian Women Rebels of the 20th Century.

Stefano Pasetto zajmuje się reżyserią, montażem i pisze scenariusze. Jego pierwszym filmem pełnometrażowym był Tartarughe sul dorso z 2005 roku.

 

Drugie życie Lucii
La Llamada

Reżyseria: Stefano Pasetto
Scenariusz: Veronica Cascelli
Włochy/Argentyna 2010, dramat 93 min.

Obsada: César Bordón, Sandra Ceccarelli, Arturo Goetz, Francesca Inaudi, Guillermo Pfening

Dystrybucja: Tongariro Releasing

Polska premiera kinowa: 30 września 2011
Film wyświetlany będzie tylko w kinach studyjnych.

 

 

 

Źródło: Tongariro Releasing